سلام. این هم شعر جدیدم با عنوان سنگ صبور. امیدوارم لذت ببرید. ما رو از نظراتتون بی بهره نذارید.

 

سنگ صبور

 

باد واژه ایست از جنس سفر کردن و وزیدن

باد سفر می کرد و همه جا را می پیمود

جنگل، کوه، دشت، صحرا

و باد همه چیز را می دید

و از همه عبور می کرد

همه غمگین بودند و باد، سنگ صبور شد

درخت، طاقت زردی برگ ها را نداشت

و آن ها را به باد سپرد

بید می خواست شاخه هایش را رها کند

و باد وزید و بید، شاخه های پریشانش را به باد سپرد

صحرا انگار، سالها گردگیری نشده بود!

وصحرا گرد و غبارش را به باد سپرد

آبی آسمان پشت ابرها ناپدید شده بود

آسمان دلگیر شد و ابرها را به باد سپرد

دشت، پر از ناگفته ها بود

و دشت، قاصدک ها را به باد سپرد

باد، کوله بارش سنگین شد

باد، غمگین و بی طاقت شد

باد، خود سنگ صبوری می خواست

باد از خشکی گذر کرد، و راهی دریاها شد

دریا غم باد را می دید

و دریا، سنگ صبور باد شد

باد دریا را موج گون کرد

و دریا دلش را به باد سپرد

و باد، همچون پر، سبک شد

و باد نیز دلش را به دریا سپرد

حالا دیگر نه دشت و نه صحرا

فقط و فقط باد و دریا

باد این بار بر فراز دریا گردش می کرد

و دریا موج گون می شد

تا این که بادی آ مد و باد را با خود برد!

و دریا بی باد شد و باد بی دریا

اما پس از آن،

باز هم دریا مواج،

و باد رها و سبک بود

چون دل دریا با باد،

و دل باد با دریا بود......

 

نوشته شده در پنجشنبه 16 آبان1387| ساعت 20:23| توسط شبنم| |