یه حس بارونی
درد من حصار برکه نیست، درد من زیستن با ماهیانی است که فکر دریا به ذهنشان خطور نکرده است...
سلام... فکر کنم از مطلبی که مهتاب گذاشته بود فهمیدین که من تصمیم دارم نوشتن این وبو ادامه بدم... خب یه سری از چیزایی هستن که یهویی می رن تو ذهن آدم و دوباره میان بیرون... این اتفاقا رو زیاد جدی نگیرین... از این اتفاقات پر از رمز و راز تو زندگی خیلی از ما ها رخ میده... اتفاقاتی که می تونه دید هر کدوم از ما رو نسبت به زندگی باز تر کنه... خب، با یه خاطره چطورین؟ شرح خاطره: امروز امتحان دین و زندگی داشتیم... منم که مثلا از اونایی شده بودم که کتابو جوییدن، در حالی که حتی کتابو درست و حسابی ورق هم نزده بودم... خوب دیگه... ما اینیم!!!! با اعتماد به نفس کامل از اینکه کل کتابو بلدم قبل امتحان رفتم پیش مائده و در مورد وبلاگ و ... باهاش گفت و گو کردم.... من و مائده هم که چقدر این معلم دین وزندگی مون و دوست داریم(خیلییییی زیاددددد!!!! و تو اون لحظه دیگه خنده امانمون نداد... بعد از اونم من فقط یه دعا می تونستم بکنم:خدایا! راه راست را به سوی ما هدایت کن!!!!!! اینم از دین و زندگی... چیکارش می شه کرد؟ فقط امتحان زبان فارسیو ندادیم،معلوم نیست این دبیر ادبیاتمون واسه زبان فارسیمون چه سوالات خوشگلی داده. همه دبیرامون فکر می کنن چون ما سمفادی (سمپادی) هستیم سوالامون باید سخت تر باشه... هر کدوم سعی می کنن تا می تونن سخت تر سوال بدن... ماهم که خدا رو شکر کم نمیاریم!!!!!!!! این سریال های تلویزیون هم که..... در حال حاضر من به سریال های یوسف و جومونگ به عنوان دو سریال طنز نگاه می کنم.مخصوصا جومونگ با اون سانسور های لفظی ش.بفرمایین چایی!! دلم واسه خاطرات شمشیر بازی هم تنگ شده... از وقتی امتحانات شروع شده حتی یه بار هم نتونستم برم باشگاه... ایشالا شنبه می رم... امیدوارم خواهران و برادران کادر باشگاه این غیبت منو مورد عفو قرار بدن... خب دیگه... گفتنی ها کم نیست... این استرس ها و غم غصه ها تموم شدنی نیست... پیامی که این پست براتون داره در مورد همینه: پیام: روزگار هیچ وقت تو اذیت کردن به ما کم نمی ذاره... این ما هستیم که باید محکم و با اراده در راه رویاها و اهدافمون گام برداریم... شما خودتون می تونید زندگیتونو همون طور که دوست دارین بسازین...اجازه ندیدکه روزگار تقدیرتون رو رقم بزنه... فرض کنید که تقدیر شما مثل یه کتابه... حالا اگه این کتابو ورق بزنید، می بینید که همه صفحاتش خالی و بدون نوشته ست... اگه این کتابو به دست روزگار نامناسب بسپارید، بزرگترین خطای زندگیتونو مرتکب شدید... چون: سرنوشت ننوشت ... گر نوشت بد نوشت ... اما باور کن نمی توان سرنوشت را از سر نوشت درسته، تو خودت، همین حالا، باید اونو بنویسی........ نمی خوای شروع کنی؟ اخطار: پیام های4sat2 رو جدی بگیرید! لطفا نظرات ارزشمندتون رو در مورد:1. پیام امروز 4sat2 2. موضوعات مطالب 3. بهتر شدن وبلاگ. و موضوعات دیگه از ما دریغ نکنید... صمیمانه منتظرتون هستیم! سلام دوستان. ممکنه که این شعر آخرین مطلبی باشه که تو این وبلاگ می ذارم. بعد از این ممکنه حتی این وبو حذف کنم. البته این هنوز قطعی نیست و ممکنه که نظرم عوض بشه و تو جمع شما عزیزان بمونم. به هر حال اگه قرار باشه برم از همین حالا با شما خداحافظی می کنم. دوستانی که دوست دارن بعد از این باز هم در جریان آثار و اشعار من باشند می تونن از طریق ایمیل با من ارتباط برقرار کنن. اینم از ایمیل:baran_mas@yahoo.com امیدوارم از شعر جدیدم خوشتون بیاد. تو ای سرود زندگی... نوای تو چگونه است تو ای سرود زندگی تویی که یک کلام تو سکوت را نثار کرد سکوت سهم من نبود سکوت سهم عاشق است تو ای سرود زندگی به من بگو نوای تو چگونه نور عشق را به قلب من نثار کرد سکوت سهم من نبود عشق، از آن من نبود عشق اگرچه تلخ نیست، قسمت قلب من نبود تو ای نوای قلب من تو ای سرود زندگی پاسخ قلب خسته را پس تو چرا نمی دهی نگو که در نوای ساز در این دمِ ترانه ساز تو هم سکوت کرده ای تو ای سرود زندگی کلام تو چگونه است که آن زمان که خواندمش بغض من آرام شکست بغض من از غصه نبود بغض من از عشق نبود در این سکوت لحظه ها قسمت من اشک نبود خسته و درمانده شدم از این سکوت لحظه ها تو ای سرود زندگی چرا رها نمی کنی از این سکوت بد، مرا دلم اسیر درد شد چشمم تهی ز اشک شد اشک من آرام گریخت دلم چرا رها نشد؟ دلگیرم از درد و سکوت از این اتاق سوت و کور تو ای نوای قلب من کو سهم من از عشق، کو؟ سفر که سهم من نبود رفتن فقط بهانه بود بهانه ای برای دل که سرد و بی ستاره بود سفر سکوت عشق بود عشق مسیر جاده بود تو ای سرود زندگی سکوت تو چگونه بود چرا تو را بخوانمت؟ تو ای سرود زندگی مگر سکوت لحظه ام، تو را زیاد من نبرد؟ خدا برای من بس است خدا رفیق لحظه هاست دلم زِ آواز تهی ست سکوتم اما پرصداست تو را صدا نمی کنم تو ای نوای زندگی من از سکوت تو پرم تو از صدای من تهی خدا برای من بس است خدا پر از ترانه هاست خدا همیشه با من است خدا رفیق لحظه هاست... 
) راجع به همین هم کمی با هم گفت و گو کردیم...حالا نکته جالبش اینجاست: مائده گفت:چقدر این معلم دین و زندگیمون با ما خوبه واقعا، الان فقط کافیه بیاد تا... تا مائده اینوگفت، سرو کله ی دبیره هم پیدا شد....
اگه مترجما و دوبلرای جومونگ وقتشونو با این کا را نمیگذروندن با این ذهن وسیع احتمالا پروفسور می شدن، یا شاید هم فیلسوف!
| قالب وبلاگ : فقط بهاربيست |
چون قفسی است
قفسی تنگ
پر از تنهایی
و چه خوب است
لحظه ی غفلت آن زندانبان
بعد آن هم...
پرواز....
