یه حس بارونی

بعضی وقتها........

4sat2 — Wed, 25 Nov 2009 09:52:30 GMT

بعضی وقتها بعضیها که دلت به بودنشان قرص بوده و یک روزی رفته اند { به هر دلیلی } باز می گردند و نمیدانم چرا فکر می کنند، جایگاهشان همان طوری دست نخورده و خالی باقی مانده ، من آدمهایی را که بعضی وقتها ، بعضی فصلها، و بعضی ساعتها میتوانند دوستم بدارند، نمیفهمم، بنابر این وقتی باز می گردند از بودنشان رنج می کشم!

اما حقیقت این است که آنها درست فکر کرده اند که جایشان توی دلم خالی مانده، من آدمها را به سختی فراموش می کنم آخر.
اما کسی که باز می گردد، من جای گذشته اش را به او نخواهم داد، باید بکوشد که اگر راستی چیزی را می خواهد از انتهای قلبم، جای دیگری برای خودش بیابد و شاید جایی بزرگتر و غنی تر از گذشته، گرچه این دشوار است و این نه از جاه طلبی من است و نه از غرور و هیچ چیز دگر، بریدن اگر برای از نو ساختن باشد زیباست ولی اگر هوسی زود گذر باشد جذاب نیست و جای خالی کسی که می رود خالی می ماند. ولی بزرگ نمی شود. و اگر تو بزرگ شوی، آن جای خالی، کوچک و کوچک می شود، به گمانم آگاهانه باید دوستی کرد، با دل !!! با همه دل .

....

4sat2 — Thu, 12 Nov 2009 18:39:18 GMT

سلام

داشتم ترانه ی علی لهراسبی رو که پویا بیاتی شعرشو گفته گوش می کردم.(می خوام عاشق بشم اما....)

با خودم فکر می کردم پویا بیاتی چقدر خوب می تونه احساسشو تو قالب کلمات بیان کنه...

خدایا فاصله ت تا من

خـودت گــفتی که کـوتــاهــــه

از ایـــنـجــا کـه مـــــــن ایـــســــتـــــــــــادم

چقــــدر تـــــــا آســــــمــــــون راهــــــــــــــــــــــــــــــه

پ.ن: می دونی دلیل گریه هام چیه؟ آی خدا دلم واست تنگ شده.....

کاش می فهمیدی!

4sat2 — Sat, 31 Oct 2009 19:03:34 GMT

ای یادگار روزهای زرد پائیز

مهم نیست که اکنون دلت برای کسی دیگر می تپد

مهم آن است که من برای همیشه تنهایم

آنهم فقط به خاطر تو...

کاش می فهمیدی!

4sat2 — Tue, 15 Sep 2009 18:57:14 GMT

سلام. همونطورکه می دونید مدتیه که از اشعار خودم تو وبلاگ نذاشتم. ولی حالا تصمیم دارم یکی از اشعارمو واستون بذارم. امیدوارم از شعرم خوشتون بیاد!!

چه شب تاریکی...

ماه پنهان شده از تنهایی

آسمان تیرهتر از تنهایی

من و تنهایی من خسته از این درد و سکوت،

توی تنهایی شب که گنگ و مبهم مانده است،

خسته و خیره به خلوت دلم می نگریم

منو تنهایی من خسته و تنها ماندیم

من تنها نه دل سوخته و چشم به ره،

و نه از دوری تو شاکی، نه...

توی تنهاییام از رفتن تو حرفی نیست

توی تنهایی من حرف دل از مرگ گل است

توی تنهایی من سکوت باران مرگ است

توی این خلوت دل عشق سراب و خواب است

عشق تو خالی از احساس و شگفتیها بود

عشق تو عشق نبود، عادت بود

عشق من میان عادت دل تو گم شد

عشق من دیگر نیست!!!

عشق من دیر زمانی ست که در تاریکی ست

همچو تاریکی شب محو و سیاه

خالی از پرتو تابندهی ماه...

ماه من کو؟ کجا رفته مگر؟

ماه من قصه نبود

ماه من تنها بود...

عشق من همچو شب است...

ماه شب رفته و پنهان شده از تنهایی

ماه عشق من چه؟

ماه من رفته دگر

عشق من تاریک است

ماه من نیست، کجا رفته مگر؟

ماه من، نزد من آی!

آسمان دل من روشن کن

گر نخواهی عشق را تاریک، تو،

خلوت و تنهاییام را از کنارم دور کن

ماه من دوری بس است،

بازگرد و این شب تاریک را پر نور کن...

لحظهی دیدار نزدیک است...

4sat2 — Wed, 02 Sep 2009 20:46:57 GMT

لحظهی دیدار نزدیک است

باز من دیوانهام مستم

باز میلرزد دلم دستم

باز گویی در جهان دیگری هستم

های، نخراشی به غفلت گونهام را، تیغ

های، نپریشی صفای زلفکم را، دست

و آبرویم را نریزی دل!

ای نخورده مست،

لحظهی دیدار نزدیک است...

داستان بسیار زیبا و پند آموز

4sat2 — Sat, 29 Aug 2009 21:09:22 GMT

شيطان ونمازگزار

مردي صبح زود از خواب بيدار شد تا نمازش را در خانه خدا (مسجد) بخواند.

لباس پوشيد و راهي خانه خدا شد.

در راه به مسجد، مرد زمين خورد و لباسهايش کثيف شد. او بلند شد،

خودش را پاک کرد و به خانه برگشت.

مرد لباسهايش را عوض کرد و دوباره راهي خانه خدا شد. در راه به مسجد و

در همان نقطه مجدداً زمين خورد!

او دوباره بلند شد، خودش را پاک کرد و به خانه برگشت. يک بار ديگر لباسهايش

را عوض کرد و راهي خانه خدا شد.

در راه به مسجد، با مردي که چراغ در دست داشت برخورد کرد و نامش را پرسيد.

مرد پاسخ داد: (( من ديدم شما در راه به مسجد دو بار به زمين افتاديد.))،

از اين رو چراغ آوردم تا بتوانم راهتان را روشن کنم.

مرد اول از او بطور فراوان تشکر مي کند و هر دو راهشان را به طرف مسجد

ادامه مي دهند. همين که به مسجد رسيدند، مرد اول از مرد چراغ بدست

در خواست مي کند تا به مسجد وارد شود و با او نماز بخواند.

مرد دوم از رفتن به داخل مسجد خودداري مي کند.

مرد اول درخواستش را دوبار ديگر تکرار مي کند و مجدداً همان جواب را مي شنود.

مرد اول سوال مي کند که چرا او نمي خواهد وارد مسجد شود و نماز بخواند.

مرد دوم پاسخ داد: ((من شيطان هستم.)) مرد اول با شنيدن اين جواب جا خورد.

شيطان در ادامه توضيح مي دهد:

((من شما را در راه به مسجد ديدم و اين من بودم که باعث زمين خوردن شما شدم.))

وقتي شما به خانه رفتيد، خودتان را تميز کرديد و به راهمان به مسجد برگشتيد،

خدا همه گناهان شما را بخشيد. من براي بار دوم باعث زمين خوردن شما شدم

و حتي آن هم شما را تشويق به ماندن در خانه نکرد، بلکه بيشتر به راه مسجد برگشتيد.

به خاطر آن، خدا همه گناهان افراد خانواده ات را بخشيد. من ترسيدم که اگر يک بار ديگر

باعث زمين خوردن شما بشوم، آنگاه خدا گناهان افراد دهکده تان را خواهد بخشيد.

بنا براين، من سالم رسيدن شما را به خانه خدا (مسجد) مطمئن ساختم.

داستان:

کار خيري را که قصد داريد انجام دهيد به تعويق نياندازيد. زيرا هرگز نمي دانيد

چقدر اجر و پاداش ممکن است ازمواجه با سختي هاي در حين تلاش به انجام کار خير

دريافت کنيد. پارسائي شما مي تواند خانواده و قوم تان را بطور کلي نجات بخشد.

اين کار را انجام دهيد و پيروزي خدا را ببينيد.

یه داستان فوق العاده قشنگ!!!

4sat2 — Sun, 23 Aug 2009 20:02:44 GMT

يك همچو برادري... داستاني جالب و خواندني

يكي از دوستانم به نام پل يك دستگاه اتومبيل سواري به عنوان عيدي از برادرش دريافت كرده بود. شب عيد هنگامي كه پل از اداره اش بيرون آمد متوجه پسر بچه شيطاني شد كه دور و بر ماشين نو و براقش قدم مي زد و آن را تحسين مي كرد. پل نزديك ماشين كه رسيد پسر پرسيد: " اين ماشين مال شماست ، آقا؟"
پل سرش را به علامت تائيد تكان داد و گفت: برادرم به عنوان عيدي به من داده است". پسر متعجب شد و گفت: "منظورتان اين است كه برادرتان اين ماشين را همين جوري، بدون اين كه ديناري بابت آن پرداخت كنيد، به شما داده است؟ آخ جون، اي كاش..."
البته پل كاملاً واقف بود كه پسر چه آرزويي مي خواهد بكند. او مي خواست آرزو كند. كه اي كاش او هم يك همچو برادري داشت. اما آنچه كه پسر گفت سرتا پاي وجود پل را به لرزه درآورد:
" اي كاش من هم يك همچو برادري بودم."
پل مات و مبهوت به پسر نگاه كرد و سپس با يك انگيزه آني گفت: "دوست داري با هم تو ماشين يه گشتي بزنيم؟"
"اوه بله، دوست دارم."
تازه راه افتاده بودند كه پسر به طرف پل بر گشت و با چشماني كه از خوشحالي برق مي زد، گفت: "آقا، مي شه خواهش كنم كه بري به طرف خونه ما؟"
پل لبخند زد. او خوب فهميد كه پسر چه مي خواهد بگويد. او مي خواست به همسايگانش نشان دهد كه توي چه ماشين بزرگ و شيكي به خانه برگشته است. اما پل باز در اشتباه بود.. پسر گفت: " بي زحمت اونجايي كه دو تا پله داره، نگهداريد."
پسر از پله ها بالا دويد. چيزي نگذشت كه پل صداي برگشتن او را شنيد، اما او ديگر تند و تيـز بر نمي گشت. او برادر كوچك فلج و زمين گير خود را بر پشت حمل كرده بود. سپس او را روي پله پائيني نشاند و به طرف ماشين اشاره كرد :
" اوناهاش، جيمي، مي بيني؟ درست همون طوريه كه طبقه بالا برات تعريف كردم. برادرش عيدي بهش داده و او ديناري بابت آن پرداخت نكرده. يه روزي من هم يه همچو ماشيني به تو هديه خواهم داد ... اونوقت مي توني براي خودت بگردي و چيزهاي قشنگ ويترين مغازه هاي شب عيد رو، همان طوري كه هميشه برات شرح مي دم، ببيني."

پل در حالي كه اشكهاي گوشه چشمش را پاك مي كرد از ماشين پياده شد و پسربچه را در صندلي جلوئي ماشين نشاند. برادر بزرگتر، با چشماني براق و درخشان، كنار او نشست و سه تائي رهسپار گردشي فراموش ناشدني شدند.

خاطره ها!!!

4sat2 — Tue, 18 Aug 2009 21:22:18 GMT

سلااااااااام

ببخشید که مدتی نبودم آپ کنم….

ولی حالا با یه پست کمی تا قسمتی جالب اومدم…

فقط اومدم یه خاطره تعریف کنم!!!!

آبروی هر چی سمپادیه بردم!!!!!

یه مثال:

امروز خواهرم بهم گفت:«شبنم جان، کمی در داخل اون گلدون آب بریز!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!»

منم یه لیوان(فکرشو بکنید، لیوان!!!) برداشتم و پر آب کردم… نشون خواهرم دادم گفتم اینقد خوبه؟!

گفت: این که خیلی کمه… نصف آب لیوانو خالی کردم گفتم اینقدر خوبه؟!!!

«نگه کرد رنجیده بر من فقیه نگه کردن عاقل اندر سفیه»!!!!!!

بلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه

گفت راست میگن بعضی از سمپادیا……………………………

منم گفتم: معلومه دیگه. واسه چی می گن پرورش استعداد های درخشان؟ یعنی ما رو بردن اونجا که استعدادهای درخشان نهفته مونو پرورش بدن. ولی مثل اینکه زیادی شکوفا شدیم!!!

خلاصه به خاطر تما این سوتی های مضحک از همه ی سمپادیا وقعا معذرت می خوام!!!!

فعلا…………

نرم کردن فولاد

4sat2 — Tue, 04 Aug 2009 08:16:04 GMT

لاینل واترمن داستان آهنگری را می‌گوید که پس از گذراندن جوانی پرشر و شور، تصمیم گرفت روحش را وقف خدا کند. سال‌ها با علاقه کار کرد، به دیگران نیکی کرد، اما با تمام پرهیزگاری، در زندگی‌اش چیزی درست به نظر نمی‌آمد. حتی مشکلاتش مدام بیش‌تر می‌شد.
یک روز عصر، دوستی که به دیدنش آمده بود و از وضعیت دشوارش مطلع شد، گفت: «واقعا عجیب است. درست بعد از این که تصمیم گرفته‌ای مرد خداترسی بشوی، زندگی‌ات بدتر شده، نمی‌خواهم ایمانت را ضعیف کنم اما با وجود تمام تلاش‌هایت در مسیر روحانی، هیچ چیز بهتر نشده».
آهنگر بلافاصله پاسخ نداد: او هم بارها همین فکر را کرده بود و نمی‌فهمید چه بر سر زندگی‌اش آمده.
اما نمی‌خواست دوستش را بی‌پاسخ بگذارد، شروع کرد به حرف زدن و سرانجام پاسخی را که می‌خواست یافت. این پاسخ آهنگر بود:
«در این کارگاه، فولاد خام برایم می‌آورند و باید از آن شمشیر بسازم. می‌دانی چه طور این کار را می‌کنم؟ اول تکه‌ی فولاد را به اندازه‌ی جهنم حرارت می‌دهم تا سرخ شود. بعد با بی‌رحمی، سنگین‌ترین پتک را بر می‌دارم و پشت سر هم به آن ضربه می‌زنم، تا این که فولاد، شکلی را بگیرد که می‌خواهم. بعد آن را در تشت آب سرد فرو می‌کنم، و تمام این کارگاه را بخار آب می‌گیرد، فولاد به خاطر این تغییر ناگهانی دما، ناله می‌کند و رنج می‌برد. باید این کار را آن قدر تکرار کنم تا به شمشیر مورد نظرم دست بیابم. یک بار کافی نیست».
آهنگر مدتی سکوت کرد، سیگاری روشن کرد و ادامه داد:
«گاهی فولادی که به دستم می‌رسد، نمی‌تواند تاب این عملیات را بیاورد. حرارت، ضربات پتک و آب سر، تمامش را ترک می‌اندازد. می‌دانم که این فولاد، هرگز تیغه‌ی شمشیر مناسبی در نخواهد آمد».
باز مکث کرد و بعد ادامه داد:
«می‌دانم که خدا دارد مرا در آتش رنج فرو می‌برد. ضربات پتکی را که زندگی بر من وارد کرده، پذیرفته‌ام، و گاهی به شدت احساس سرما می‌کنم. انگار فولادی باشم که از آبدیده شدن رنج می‌برد. اما تنها چیزی که می‌خواهم، این است :

«خدای من، از کارت دست نکش، تا شکلی را که تو می‌خواهی، به خود بگیرم. با هر روشی که می‌پسندی، ادامه بده، هر مدت که لازم است، ادامه بده، اما هرگز مرا به کوه فولادهای بی فایده پرتاب نکن».

م.ن: روی هر پله ای که ایستادی خدا یه پله بالاتره نه واسه اینکه بگه اون خداست و تو بنده اش،بلکه واسه اینه که دستتو بگیره و تو رو یه پله بالاتر بکشه...

م.ن۱: خدایا منو تو گرداب سرنوشت تنها رها نکن.. کنارم باش و به من تحملی بده تا امواج سرسخت زندگی رو تحمل کنم...

م.ن۲: خدایا خیلی خسته ام............................................

م.ن۳: م.ن مخفف: من نوشت!!!!

دلتنگی های شاعر

4sat2 — Fri, 24 Jul 2009 21:59:18 GMT

سلام. دلم واست تنگ شده بود، می خواستم باهات حرف بزنم...

تصمیم گرفتم بنویسم شاید واسه اینکه نوشتن راحت تره، حداقل راحت تر از فریاد زدن...

آره... می نویسم چون نمی تونم فریاد بزنم... هیچوقت نتونستم...

می دونی چرا؟ چون می ترسم... همیشه ترسیدم... از اینکه نکنه یه وقت بهت بی حرمتی کنم، چون موقع نوشتن آروم ترم... از اینکه صدام بهت نرسه می ترسم...از اینکه فریاد بزنم و این مردم دیوونه که همشون از آب یه چاه خوردن بهم بخندن...

شاید با نوشتن می خواستم نشون بدم که جز فریاد زدن کار دیگه ای هم بلدم...

ولی اگه یه وقت نوشته هامو نخونی چی؟ اگه تویی که فکر می کردم سنگ صبور همیشگی غصه هامی،هیچ وقت نامه هامو نمی خوندی چی؟ یعنی ممکنه تو هم منو تنها گذاشته باشی؟

چند روزیه که دلم گرفته...نه، مدت هاست که دلم گرفته... اما سکوت می کردم، اما چه قد سکوت؟ یعنی تموم عمرم باید سکوت کنم؟ دیگه خسته شدم... از خودم، از آدما، از شمشیر، از کتاب، از مداد و کاغذ همیشگی، از شعر، از قلم مو و رنگ و بوم خالی که همیشه منتظر یه تصویره، یه عکس بی مفهوم...

بذار منم حرف بزنم... بذار یه بار برای همیشه همه چیزمو در مقابلت بشکنم: بغضمو، سکوتمو و.......غرورمو...

بذار برای یک بار هم که شده از دنیای آرایه ها و بازی با کلمات بیرون بیام و برای اولین بار تو زندگیم رک باشم...

حالا که توان فریاد زدن ندارم، بذار یاد بگیرم چطور با کلماتم فریاد بزنم...

همیشه فکر می کردم،نه - مطمئن بودم – که تو کنارمی. حالا هم مطمئنم.

پس حرفامو گوش کن... نذار از ناتوانیم تو فریاد زدن رنج بکشم... صمیمانه به حرفام گوش کن تا تو آرامش باهات درد دل کنم...

همیشه فکر می کردم واسه هدف مهمی به دنیا اومدم، فکر می کردم همه ی آدما واسه هدف مهمی به دنیا اومدن...

زندگی بی معنی بود، ولی تو با رویاهای رنگین بهشت بهش مفهوم دادی... بارها ازش خسته شدم... از خودم می پرسیدم که اگه قراره برگردیم اون دنیا، پس چرا از اولش اومدیم به این دنیای پر از رنگ و ریا؟ می بینی؟ هنوزم نتونستم فلسفه ی زندگی کردن و درک کنم... ازم دلگیر نشو...تنها به خاطر ایمان به تو و اینکه بهت اعتماد داشتم زندگی کردم... حرکت کردم...

افتادم، گفتی تحمل کن... خسته شدم، گفتی تحمل کن... دلم شکست، به خاطر همین آدما که مثل سایه های سیاه و سفیدی اطرافم می چرخن، ولی بازم گفتی تحمل کن...

و من تحمل کردم... چون می دونستم تو این دنیا هیچکی منو بیش تر از خودش دوست نداره و تو تنها کسی هستی که منو فقط به خاطر اینکه من هستم دوست داری...

تو مفهوم رویا رو بهم یاد دادی و بهم فهموندی که رویاها کمک می کنن تا بتونم آدما رو که فقط بلدن زخم زبون بزنن، تحمل کنم.

رویاهایی تو ذهنم ساختم، واسه تحققشون شور و شوق پیدا کردم... زندگی تو ذهنم مفهوم تازه ای پیدا کرد... برای رویاهام جنگیدم...واسه عقایدم جنگیدم، واسه افکارم جنگیدم ...

و مهم تر از همه اینکه....... متوجه شدم تو، تو لحظه لحظه ی زندگیم حضور داری و کمکم می کنی...

با کمک تو قدم به قدم به رویاهام نزدیک تر می شدم، می دونستم که اگه موفقیتی به دست میارم همش به خاطر اینه که تو کنارمی... ولی ....

آدما، آره، بازم اونا بودن که سد راهم می شدن، اونا بودن که می خواستن بین من و تو فاصله بندازن... اونا بودن که نا امیدم می کردن...

اونا خسته ام کردن... از روی نادانی تحقیرم کردن، از روی حسادت قلبم و به درد آوردن و هر چی که خواستن گفتن...

درسته... اونا حسود بودن... چون تو با من بودی، نه، تو باهمه بودی...

اونا بودن که باورت نکردن، صدات نکردن، اونا هیچ وقت باور نکردن که هرجا تو رو صدا کنن، همونجایی...

چون رویاهای خودشونو باور نکردن، احساسات منو جریحه دار کردن، قلبم و آزردن ، و تلاشمو، رویاهامو، ایمانمو، غرورمو، همه رو زیر سوال بردن...

و من خسته شدم... رنج کشیدم... و تو باز هم گفتی تحمل کن...

و من با اینکه از تحمل خسته شده بودم باز هم به خاطر تو تحمل کردم... چون تو کنارم بودی و بهم آرامش می دادی...

گفتی تحمل کن... همیشه همینو می گفتی. می گفتی اگه بخوای فرصت زندگی رو که واسه تحقق رویاها بهت دادم نابود کنی واسه همیشه باهات قهر می کنم...

نمی خواستم باهام قهر کنی، نمی خواستم از دستت بدم، آخه تو تنها دوست من بودی... تو تنها کسی بودی که بهم آرامش می داد... به جز تو کسی رو نداشتم...

به خاطر تو تحمل کردم... چون می خواستم پیشم بمونی... چون می دونستم اگه از پیشم بری دلم واست تنگ می شه...

من تحمل کردم... ولی روز به روز غمگین تر می شدم از این دنیا و آدماش.. و این غم پاهامو سست می کرد... تو گفتی بمون... گفتی تلاش کن... گفتی موفق شو... ولی من با دل شکسته و پاهای خسته چطور می تونستم ادامه بدم؟

ولی هنوز امیدی بود: ایمان به تو و حضورت به من توان تازه ای می داد...

نمی خواستم از پیشم بری... نمی خواستم حضورت رو ازم بگیری...

تو گفتی بازم تحمل کن... از بهشتت گفتی...

و من پرسیدم: خدایا... چرا باید اینقدر تحمل کنم؟ من تموم این مدت برای چیزی که اسمش زندگیه جنگیدم و به خاطر تو تحمل کردم... اما من چطور می تونم بازم این همه ناراحتی رو تحمل کنم؟

«زندگی می گن برای زنده هاست اما خدایا، بس که ما دنبال زندگی دویدیم برید این دل»

تو بازم گفتی تحمل کن اما...

اما دیگه خیلی دیر شده بود... من تو رویاهای دور و درازم غرق شده بودم فقط واسه اینکه دیگه نتونستم تحمل کنم. گفتی زندگی تو نابود نکن، منم نابودش نکردم... یه راه واسم مونده بود اونم اینکه از زندگی و آدماش فاصله بگیرم و تو دنیایی که واسه خودم، تو تنهایی و خلوت درست کرده بودم غرق بشم... حالا دیگه فقط با خودم حرف می زدم و با تو که فکر می کردم تو دنیای کوچیکم هستی و حرفامو می شنوی... ولی این هم سخت بود...

چون احساس تنهایی می کردم... فکر می کردم دیگه هیچ کسو ندارم... بد تر از همه این که، دیگه تو رو کنار خودم حس نمی کردم...

یعنی تو باهام قهر بودی؟ احساس تنهاییم واسه همین بود؟

گریه کردم... فریاد کشیدم... واسه اینکه گذاشته بودم ترکم کنی خودمو سرزنش کردم، حالا هم نمی تونم خودمو ببخشم... می دونم که از دستم ناراحتی...

می دونم که تقصیر خودمه که دیگه کنارم نیستی... شاید تنهام گذاشتی... ولی تو مهربون تر از اونی هستی که نتونی منو ببخشی...شاید داری امتحانم می کنی، شایدم دارم تقاص پس میدم...

چه روزگار غریبی، زمانی اونقد بهم نزدیک بودی که بدون به زبون آوردن کلمه ای حرف دلمومی خوندی ولی حالا... حالا اونقدر ازت دورم که حتی فریادم بهت نمی رسه... شاید واسه همینه که دنیام پر ازسکوت شده...

آره... حالا تو ازم دوری و من مدت هاست که دلم گرفته و هر لحظه مو با این تردید که تو نامه هامو می خونی یا نه سپری می کنم...

خدایا! من واقعاً خسته ام... دیگه هیچ چی رو نمی تونم تحمل کنم... با من آشتی کن... من بدون تو خیلی تنهام... بذار یه بار دیگه از با تو بودن احساس آرامش کنم... بذار این سکوت هزار ساله رو بشکنم... بذار بهت بگم چقد تنهام...

سرم خیلی درد می کنه... آخه این مدت که دور از تو بودم هیچکس نبود که به حرفام گوش کنه... من مجبور بودم حرفامو پشت انبوهی از آرایه های ادبی پنهون کنم چون از گفتنشون به این آدمایی که باعث شدن من از تو دور بشم می ترسیدم...

امروز برای اولین بار بعد از مدت ها تصمیم گرفتم ساده و بی پرده بنویسم چون خسته شده بودم... چون دلم واست تنگ شده بود...

دلم می خواد سرمو روی شونه های مهربونت بذارم و آروم گریه کنم... دلم می خواد باهات درد دل کنم... دلم می خواد تو آغوش تو به خواب برم... یه خواب آروم و راحت، واسه همیشه... خوابی که چشم روحمو واسه همیشه به روی این دنیا ببنده... خدایا، کمکم کن... صدامو بشنو... باهام دوست باش...

«نذار باور کنم تنهای تنهام، نمی خوام با کس غیر از تو باشم...»

اگه تو باهام نباشی دنیا واسم از جهنم بدتر می شه... در این صورت چه دلیلی داره از جهنم بترسم؟

به حرفام گوش کن... بذار از تموم لحظه های تلخ تنهاییم بگم که از مرگ بدتر بود...و از گریه هام... می خوام برای اولین و آخرین بار تو زندگیم فریاد بزنم و بلند بگم:

می دونی دلیل گریه هام چیه؟

آی خدا دلم واست تنگ شده...

پ.ن:توضیحی ندارم... فقط یه شرح حال دقیق و کامل از خودمه... و نامه ای واسه عزیزترین و تنها دوستم...

لطفا منو از نظراتتون بی بهره نذارید...

یه حس بارونی

بعضی وقتها........

....

کاش می فهمیدی!

لحظه­ی دیدار نزدیک است...

داستان بسیار زیبا و پند آموز

یه داستان فوق العاده قشنگ!!!

خاطره ها!!!

نرم کردن فولاد

دلتنگی های شاعر

لحظهی دیدار نزدیک است...